تا ابد به قلم نسترن قلی زاده
پارت چهل و پنجم :
سالن غرق نور بود. صدای موسیقی و خنده‌ی مهمونا به گوش می‌رسید.
بعد از ورود عروس و داماد و خوش‌آمدگویی کوتاهشون، آراد رو به من کرد و گفت:
– دو دقیقه میرم به بچه‌ها سلام کنم، زود برمی‌گردم.
سرم رو تکون دادم.
– باشه.
لیوان آبمیوه‌م رو برداشتم و همون‌طور که جرعه‌ای ازش می‌نوشیدم، رفتنش رو نگاه کردم.
بین جمعیت راه می‌رفت؛ هر چند قدم یکی صداش می‌زد، با یکی دست می‌داد،
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۹ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۳۰ روز پیش تقدیم شما شده است.
نیلوفر آبی
0وای خیلی بد شد فقط منتظرم ببینم چی میشه ممنون خسته نباشید
۴ ماه پیش
نسترن قلی زاده | نویسنده رمان
😘❤️
۴ ماه پیشندا
0وای چه تلخه چرامردها یکم زنها رودرک نمیکنن دید که بعدش عاشقش شده
۴ ماه پیشستاره
0نکنه مریضه داره میمیره😭😭😂💔
۴ ماه پیشراحیل
0حس میکنم اراد یه مشکل دیگه داره ربطی به نویسنده بودن رها نداره حدس من البته
۴ ماه پیشمهسا
0آی بالاخره فهمید.. منظورش چی بود از اینکه گفت دیگه دیر شده؟ یعنی میخواد از رها جدا بشه؟ نکنه واسه اینکه سارا بهش حسادت کنه به رها نزدیک شده؟
۴ ماه پیشمینا
0ای داد بی داد این دختره انگار شانس نداره
۴ ماه پیشآتریسا
0آراد جان ؟؟ خدایاا یعنی چی که میدونستی واسه چیچی دیر شده وایی خداا
۴ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
فرشته
0وای!! یعنی چی؟ چی میشه؟ رمانی شاهکار که بی نهایت جذاب و خاصه😍❤️